iran-azad / Persisch/ tawalodi digar

تولدی دیگر ........

ایران آزاد .................................................... تولدی دیگر

سال هفتم- فصل نوین/ شماره نه. دهم ماه ژوئیه دوهزار و هشت

Www.Iran-Azad.Net.......... Www.Iran-Azad.De.......... Www.Iran-Azad.Net................. Sonntag, der 05. Februar 2012

ایران آزاد، جواد ولدان. صابر

ایران آزاد قبل از ماه می 2008

آرشیو فصل نوین، از ماه می 2008

... در ادامه

سایت نخستین

ادامه در اینجا

اينك از اين يادگار من از پدرم بشنويد.
با پدرم، من شش ساله و خواهرم كه پنج سالي از من بزرگتر بود، در حياط خانه و زير آفتاب گرم شيراز بوديم. از روزهاي آخر تابستان بود. پدر به باغباني گلها و درختان مشغول بود و ما هم در كنار دستش مي پلكيديم و گاه فرمانش را مي برديم، كمكش مي كرديم.

به ناگاه همانند كاشفي كه به حقيقتي دست يافته باشد، به سان جستجوگري كه طلا ديده باشد، همچون ارشميدس كه قانون جرم حجمي آب را كشف كرده باشد، ما را با فرياد و هيجاني در صدا به سويش خواند. به ديوار كنار دستش، به ديوار حياطمان اشاره كرد و قطار مورچه را به ما نشان داد.

دو قطار سراسري، دو رودخانه اي بلند از مورچه ها، دو مار طويل كه بدنه مارپيج آنها را مورچه و تنها مورچه هاي سياه كوچك تشكيل مي دادند. يكي از اين رودها به طرف پائين و حياط خانه جهت گرفته بود و ديگري در جهت عكس آن در خروش بود. دقايقي چند ما، در حاليكه او دستان من و خواهرم را در دستان چپ و راستش گرفته بود، و خود در ميان ما جاي داشت، گرگي نشستيم و اين منظره را به تماشا گرفتيم.

قطاري كه به پائين و بسوي حياط در حركت بود چالاك تر مي نمود. اما قطاري كه از حياط خانه به طرف بالا و لانه در حركت بود آهسته و با تاني مي رفت. مورچه هاي اين رود از پائين به بالا سر كشيده نه تنها در خلاف جاذبه زمين در حركت بودند بلكه هر يك بسته به جثٌه و قدرت خود محكم دانه هائي به نيش و دندان چسبيده و حمل مي كردند.

بودند مورچه هائي كه همواره در طي راه موفق بودند و تا لانه خويش كه در بالا و ميان ديوار قرار داشت طعمه را سالم به مقصد مي رساندند. اما ما مورچه هائي نيز ديديم كه در نبردي سخت دچار آمده بودند. پيكاري ميان خود، ميان اراده، مقصود و كوشش خويش با كشش زمين. دانه ها يكبار، دوبار و ... و دهها بار از نيش اين مورچه ها واژگون مي شد و بر كف حياط فرو مي غلتيد. اما مورچه ها به دنبال اين دانه ها روان مي گشتند و تا دانه را موفق به لانه نمي رساندند، آرام نمي گرفتند.

برخي از آنها بعد از تلاش هاي دوم و سوم با دانه به لانه مي رسيدند و برخي اما براي دهمين بار هم ناموفق ادامه مي دادند. اما بي تفاوت از شكستها و دفعات تكرار تا دانه به لانه نمي رسيد، اين مورچه ها از پاي نمي نشستند.

من و خواهرم كه از كنجكاوي و اما سكوت پدر كه دستان ما را هم هنوز محكم در دست داشت، به جان آمده بوديم، همديگر را مي پائيديم و زير چشمي هم به هم و هم به او نگاه ميكرديم. گاه ترسي مرا فرا مي گرفت. ترس از اينكه نتوانم خود را حفظ كنم و از خنده بتركم. خواهرم نيز حال مرا داشت. دزدكي يكديگر را مي پائيديم و چشممان كه در چشم هم مي افتاد، ترس آنرا داشتيم كه با هم از قهقه هاي خندهء ناگزير بتركيم.

اين احساسات در ما بجا بود. قيافه معصوم، كنجكاو و متبسٌم پدر با چشمان قهوه رنگ خندانش كه دقيقه ها را در سكوت و تماشا و ابهام به سر مي كرد، ما را محرك شده بود.

عاقبت لب گشود و سخن آغاز كرد. ”نور چشمانم، دخترم، پسرم، مورچه ها را نظاره كنيد كه چگونه با پشتكاري و شجاعت تا به مقصود نرسند، از پاي نمي نشينند. تو هم، شما هم بايد چنين باشيد. در زندگي و درس خواندن چنين باشيد. مورچه را سرمشق قرار دهيد.“
نتيجه اخلاقي: اخذ نتيجه اخلاقي را بعهده خود تو خواننده عزيز همزبانم مي گذارم.

دلم گرفت ز سالوس و طبل زير گليم؛ خوش آنكه بر در ميخانه بركشم علمي!
خوانند عزيز و همزبان خوبم، در پايان شعري برايت مي نويسم كه خود سروده ام:

تقديم به دختر جوان و بي صبرم!

ميوه

بذري بودم،
بر خاك افتادم.